Een echte stadsderby?

Er zijn stadsderby’s in de wereld die erg tot de verbeelding spreken en er voor zorgen dat buurten in de week van de derby niet met elkaar praten. Elkaar haten uit de grond van hun hart om vervolgens een week na de derby weer in dezelfde rij te staan bij de supermarkt. Ik denk hierbij aan Celtic – Rangers, Man City – Man United en Liverpool – Everton. Ook in Nederland heb je dit soort stadsderby’s, wat dacht je van Sparta – Feyenoord of iets lager Spakenburg – Ijselmeervogels. Gisterochtend stond de stadsderby Achilles 1894 MO13-1 – FC Assen MO13-1 op het programma. Vooraf wordt er dan vaak gesproken over een “beladen” derby. In dit geval was dat echter totaal niet het geval. We hadden nog nooit tegen ze gespeeld, kenden de speelsters en begeleiding niet en dus geen enkele historie die voor een beladen sfeer zou kunnen zorgen. Daarnaast gaan de meiden gewoon lekker voetballen en lijkt het ze niet veel uit te maken tegen wie ze spelen. Wat erg leuk was voor de meiden is dat er op het mooie hoofdveld (stadion) van Achilles gespeeld mocht gaan worden. De stoeltjes op tribunes waren “net” niet allemaal bezet maar de zwart/gele supporters schare (ouders, opa, oma’s, zusjes en broertjes) lieten zich regelmatig horen. En dat was nodig want we hadden het niet gemakkelijk tegen de zwart/roden. Voor het eerst dit seizoen moesten de meiden echt aan de bak en werd er meer van ze verlangd dan alleen maar goed voetballen. Vooraf in de bespreking werd er gehamerd op de mogelijke snelheid van de spitsen van Achilles en het slimme gebruik maken van de ruimte die vaak achter onze verdediging ontstaat. Ons 12 koppige dreamteam, Jasmijn ontbrak helaas, knikte instemmend, ze leken het volledig te begrijpen…….. Na 33 seconden kregen we ons 1e tegendoelpunt in de competitie door een snelle uitbraak van 1 van de snelle spitsen die slim gebruik maakte van de ruimte……! Het werd dus al snel duidelijk dat we aan de bak moesten. De meiden waren na het tegendoelpunt wel meteen bij de les want aanvalsgolf na aanvalsgolf volgde. Kansen waren er maar het duurde nog vrij lang tot de gelijkmaker viel. Een mooie aanval over de linker kant zorgde er voor dat Meike vrij voor de keeper kwam te staan die vervolgens beheerst de bal opzij legde. Julia bleef keurig achter de bal en kon zo “cool” intikken. En nu waren we los zou je denken. Dat was ook zo maar de doelpunten bleven nog steeds spaarzaam. Aanval na aanval smoorde in de hechte verdediging van Achilles. De lange ballen die ze hanteerden wisten we steeds beter te controleren en het spel speelde zich voornamelijk af op de helft van Achilles. Vlak voor rust viel dan toch de 1-2 uit 1 van de vele kansen. Speelsters en begeleiding hadden ook het gevoel dat we de wedstrijd nu stevig in handen hadden. Na de rust tapte Achilles echter uit een ander vaatje. De beuk ging er in. De bal was niet meer belangrijk en het werd hier en daar onvriendelijk op het veld. Er ontstond zelfs wat angst in het team wanneer er weer een Achiliaan aan kwam vliegen en duwde met alles behalve de schouder. De scheidsrechter van dienst liet (te)veel toe waardoor het een ware veldslag werd. Na een kwartier billen knijpen herpakten de meiden zich en gingen combineren om zo uit de duels te blijven en dat lukte. De 1-3 en 1-4 volgden elkaar snel op maar een monsterscore bleef uit. De kansen daarop waren er wel. Ondanks het geweld door een deel van de Achilles speelsters lieten wij ons niet uit de tent lokken en bleven ons eigen spel spelen, complimenten daarvoor! Nu we eenmaal deze wedstrijd gespeeld hebben gaat het derbygevoel leven. Er bleken toch een aantal meiden elkaar goed te kennen van school en ouders elkaar te kennen van werk. Een leerzame wedstrijd over een onderdeel van voetbal wat je niet kunt trainen maar alleen maar kunt beleven tijdens dit soort wedstrijden. Mochten we dit seizoen nogmaals tegen Achilles spelen dan voelen wij de derbysfeer ook iets meer. Nu al zin in de volgende derby!