“Het kan dus wel”

Soms weet je al vantevoren dat een bepaalde wedstrijd, de wedstrijd van het jaar zou kunnen gaan worden. Het was onze 1e competitiewedstrijd van de voorjaarsreeks en de tegenstander van vandaag was VV Gorecht MO13-1. De leken onder jullie als lezers zegt dit niet zoveel maar voor de volgers van meidenvoetbal en specifiek deze lichting meiden is dit een affiche waar je U tegen zegt. Dit heeft alles te maken met de historie van dit beladen duel. Al jaren bestrijden deze beide teams elkaar in de competitie, beker en toernooiverband. Al jaren hebben wij het gevoel dat we gelijkwaardig zijn maar op de één of andere manier lukte het steeds net niet. Ik moet hierbij meteen denken aan een paar legendarische wedstrijden. De “windwedstrijd”: 3-0 voor in de rust (wind mee) om vervolgens met 3-4 te verliezen (wind tegen), weg kampioenschap. Of de halve finale van de districtsbeker twee jaar geleden. Met (te) hoge verwachtingen de wedstrijd aangevangen om vervolgens volledig bevangen door de spanning ten onder te gaan. 10-0 werden we afgedroogd. Of aan het einde van het vorige seizoen op doelsaldo het Gorecht meidentoernooi niet winnen. De winnaar was uiteraard de thuisploeg. Het laatste hoofdstuk in het “trauma Gorecht” was de voorronde van het NK dit seizoen waar we precies gelijk eindigden (ondanks protesten van ons heeft er geen hertelling plaats gevonden) en we op basis van sportiviteit het net niet gered hebben. Dus een “angstgegner” kun je het wel noemen.
Oh wat wilden de meiden van FC Assen graag winnen vandaag. En misschien zat daar vandaag net wel het verschil. Wanneer je vaak en veel wint komt er een bepaalde air over je waar je soms niets aan kunt doen maar dat overkomt je gewoon. Onoverwinnelijkheid en heel veel zelfvertrouwen worden dan verward met misplaatste arrogantie. Onze meiden hunkerden naar een overwinning en hadden vanuit de najaarsreeks begrepen dat het team Gorecht MO13-1 barsten begon te vertonen. Vandaag moest het onze dag gaan worden!!!!
Voor aanvang van de wedstrijd bagatelliseerden beide trainers het belang van deze wedstrijd en spraken vooral over “lekker voetballen” en “blij dat ze weer mogen” Maar niets was minder waar. Bij beide teams stonden de kopjes strak en was de spanning voelbaar. De vele aanwezige ouders onderschreven het gevoel van de wedstrijd en zelfs de buren van ACV MO13-1 kwamen met een afvaardiging deze clash aanschouwen. De 1e kansen in de wedstrijd waren voor Assen. Een paar halve kansen en twee 100% kansen werden gemist en het overwicht was duidelijk aan Assense zijde. Na 10 minuten kwam Gorecht beter in de wedstrijd en bestreed ons met een paar levensgevaarlijke uitbraken via de omschakeling door hun snelle spits. Uit één van deze aanvallen werd de 0-1 gemaakt. Verbeten streed FC Assen verder en de werklust werd beloond. Uit een corner werd 1-1 gemaakt en vlak voor het rustsignaal viel de 2-1. Een terechte weerspiegeling van het wedstrijdbeeld op dat moment. Na rust een zelfde beeld. Assen was sterker en de beloning kwam, 3-1. Gorecht ging alles of niets spelen. Steeds meer diepe ballen en vol in de aanval. FC Assen wankelde, de 3-2 viel en de stress kwam in het team. Het zal toch niet dat……. Maar helaas viel de gelijkmaker wel. 3-3 met nog 8 minuten te spelen. Het zou nu aankomen op mentale kracht. Wie was hier het beste tegen bestand. Gorecht leek de ploeg met meer zelfvertrouwen maar uit het niets en uit de tenen van de meesten kwam het laatste offensief van FC Assen. Het was Meike die als jarige zichzelf en het team geen beter cadeau kon geven. Ze zette op karakter goed door, speelde zich vrij en haalde verwoestend uit van 25 meter. De bal bleek te machtig voor de keepster en het team, ouders, supporters en leiding juichten als nooit tevoren. 4-3. Gorecht leek geknakt. De 5-3 viel nog en toen was het feest helemaal compleet.
Maar wat moet je doen na zo’n wedstrijd? Het was pas de 1e van de najaarsreeks en we hebben nog een hele lange weg te gaan. Aan deze overwinning heb je helemaal niets wanneer je niet dezelfde inzet, passie en voetbalkwaliteit laat zien. En we moeten uiteraard ook nog uit naar Gorecht.
Je hebt nog helemaal niets maar in ieder geval geen trauma meer!